De strijd van een moeder

Blijdschap

Mam, we hebben een dochtertje… en alles is goed. De spanning ebde weg en een gebed steeg op in mij: ‘Uw goedheid Heere is hemelhoog!’. Wat een verwondering, alles zo goed en voorspoedig, totdat… dat moment.

Diep verdriet

Zes weken na de geboorte van de kleine meid: ‘Mam, ik heb een bult in mijn borst, die niet weg wil’, vertelde ze me. ‘Mogelijk een indikking van de borstvoeding, maak je niet gelijk ongerust hoor’. Maar de week erop was het er nog. Voor de zekerheid zei ik: ‘Bel toch je huisarts maar, die weet het vast wel’. Ondertussen werden wij allemaal toch wel ongerust. Toen ging het zo vlug… Er volgden echo’s en biopten en er werd een afspraak gemaakt voor de uitslag. Borstkanker: triple negatief, graad 3. Gelukkig bleken er geen uitzaaiingen. Verslagen en huilend zaten we bij elkaar. Slapeloze nachten volgden, dagen waar onze handen niet meer wilden. Een schreeuw tot de Heere bleef alleen over. ‘Heere, wij mogen om haar heen staan, maar het treft haar, helpt U haar toch!’.

Behandeling en strijd

De arts zette er vaart achter, een jonge moeder 28 jaar! Als moeder wil je zo snel hulp, maar als de Heere het in deze weg anders gaat uitwerken? Dat toch niet, redt U haar toch, spaart U haar toch! Marja zag de angst in onze ogen, en zei: ‘Moeder, als de Heere een andere weg met me wil gaan, dan is het goed’. Wat een strijd bracht dit voor ons allen mee. Ik kon haar niet loslaten. Een gebed steeg voor haar op: ‘Heere, is dat Uw bedoeling? Ze heeft een man, twee kleine kindjes, zelfs nog een baby?’. Vier maanden volgden van zware chemokuren, haar lange golvende haar viel uit, ze kreeg veel vocht in het gezicht en haar lichaam. Wat een beproevingsweg. Ze werd ernstig ziek, krabbelde iets op en kreeg weer haar volgende chemo, totdat de hele kuur klaar was en ze helemaal geen kracht en geen weerstand meer had. In- en inwit, een zwak moedertje, dikke tranen rolden over haar en mijn wangen. We keken naar het baby’tje en haar andere dochtertje op mijn schoot, zelf was ze te zwak om haar lieve meiske beet te houden. ‘O mama, blijf u toch bij me, ik kan niet zonder u’. O, wat een aangrijpende werkelijkheid!

Toen kwam Corona

Er kwamen drie weken van rust… Wat gebeurde er, ze kregen daar in huis corona, zeer hoge koorts heerste over haar, wat was Marja ziek (zelfs boven de 40 graden). Toch maar naar het ziekenhuis, maar na twee dagen moest ze weer naar huis en plaats maken voor nog ziekere corona patiënten. Wat was dat voor iedereen een aangrijpende tijd. Niet te bevatten.

Wonderlijk

Tegen alle verwachtingen in knapte ze op. Twee weken later werd Marja aan haar borst geopereerd. Intensieve bestralingen volgden, na enkele dagen kreeg ze grote verbrandingsplekken, het was te intensief, toch werd er doorgezet. Ondanks de grote vermoeidheid, mocht ze deze tijd blijmoedig doormaken, de Heere had haar beloofd, ze zou niet sterven maar leven. Ze mocht zich overgeven, hoe de weg ook zou gaan. Wat was ze een voorbeeld voor mij, voor velen… De Heere had recht op haar.

Leven

Na deze zo ernstige, ingrijpende en beproevende tijd kwam de algehele uitslag: ‘Alles is weg, niets meer aangetroffen’. Een onbegrijpelijke zeer diepe blijdschap overspoelde haar, haar man, ouders, en allen die in liefde om haar heen stonden. Er is nog een lange weg van herstel te gaan, als de Heere het geeft. Nu zijn we drie jaar verder en er is nog altijd blijdschap, de verwondering, maar ook in het minst niet de angst. En zal algeheel herstel ooit komen? De Heere weet het. Een gebed steeg op: ‘Uw goedheid Heere is hemelhoog!’.

Moeder Lianne, vanuit haar strijd om haar 28-jarige dochter met borstkanker over te geven aan de weg van de Heere

0 reacties op "De strijd van een moeder":