De zorg van een moeder

Het is niet de makkelijkste opgave om mijn gevoelens op papier te zetten die de afgelopen jaren mij bezet hebben. Als moeder van 7 kinderen (6 meisjes; 1 jongen) wil ik toch mijn verhaal delen. Het is moeilijk om dat zelf te zeggen, maar in ons gezin heerst liefde. En waar liefde woont, gebiedt de Heere Zijn zegen. Dat is de beste basis in tijden van zorg en verdriet. Want die is nodig als er grote zorgen het levenspad doorkruisen.

Mijn gedachten gaan terug. Het was een avond als alle andere avonden. Ik zit met man en de nog thuis wonende kinderen aan de avondmaaltijd, toen de telefoon ging. Mijn man pakt op en het blijft stil. De uitdrukking op zijn gezicht laat duidelijk zien dat het geen goed bericht is. Onze oudste was aan de telefoon. Ze was voor onderzoek in verband met een kinderwens met haar man naar het ziekenhuis geweest, waar een poliep werd weggehaald. “Mevrouw, maakt u zich geen zorgen. Dit komt alleen voor bij 50-plussers en u bent 33”. Toch bleek het kwaadaardig te zijn. Het kwam als een donderslag bij heldere hemel. De maaltijd blijft voor wat het is en wij zitten verslagen aan tafel. Wat nu en hoe verder? Onze dochter liep met de vele waaroms. Gevouwen handen bleven over.

Je ervaart als moeder het verdriet van je kind, de pijn maar ook de strijd. Haar vragen, werden ook mijn vragen. “Wat, als ik weg val?” Ze hebben samen één meisje. “Het is misschien wel de laatste jas die ik voor haar koop… Dingen die zo gewoon waren, worden bijzonder”, hoor ik mijn dochter zeggen. Wat deze gevoelens van je eigen kind met mij als moeder doen, is eigenlijk niet te beschrijven. Je kan niet zeggen, dat het allemaal wel goed komt. Alles ligt in Gods Handen. En dan is het een grote zaak als je daar met je kind over kan spreken. Bij de Heere zijn uitkomsten. En als de weg anders is, moeten we berusten in Zijn beleid. Wat is dat moeilijk.

Er volgen kuren die gezegend mogen worden. Er komt weer wat hoop, maar ieder bezoek levert toch veel spanning op. Hoe zal het gaan? Als moeder wil je er zijn voor je kind. Wat merk je dan pas, dat je klein van moed en klein van krachten bent. Twee jaren met behandelingen volgen. Ook twee jaren met de worsteling of ze de baarmoeder zal laten verwijderen of niet. Na deze periode zien de artsen toch een ondefinieerbaar plekje. De keuze om de baarmoeder te verwijderen is zwaar. Gezinsuitbreiding is dan definitief voorbij. Toch heeft ze uiteindelijk de keus gemaakt, haar te laten verwijderen. En wat is het dan groot om je eigen kind, na haar besluit, te horen belijden: “Wat de Heere doet is goed. We hebben tenslotte één kind uit Zijn hand ontvangen. En ik mag dan nog blijven om voor mijn man en kind te zorgen.”

En toch raak ik mijn spanningen, juist bij deze dochter, nooit kwijt. Je bent altijd alert, oplettend. Hoe heeft ze het? Juist deze omstandigheden versterkt de relatie met je kind en samen delen is helend.

Alie de Borst

0 reacties op "De zorg van een moeder":