Herkenning

Vorige week liep ik in een winkel om wat inkopen te doen. Eén van de verkoopsters keek mij eens aan. Ik keek haar ook aan en liep weer een andere kant op. Dicht bij de kassa keken wij elkaar nog eens aan en ineens was er die blik van herkenning. Ik ken jou, was onze wederzijdse reactie. En toen was het even waar kennen we elkaar van, maar toen wisten we het al snel: een jongerenweekend van stichting Winst uit Verlies. Inmiddels al weer zes jaar geleden. Zij ging mee vanwege de betrokkenheid met kanker die zij zelf ondervond en ondervindt. En ik ging mee vanwege de betrokkenheid met kanker die mijn vader betrof.

Toen kwam de volgende vraag van haar aan mij, hoe is het met je? Mijn antwoord was op en neer. Het ene moment gaat het wel het andere moment is het weer zo moeilijk. Bijna 10 jaar geleden is mijn lieve vader overleden. Ik zei tegen haar: na 10 jaar moet het toch wel weer goed gaan? Maar haar antwoord was dat gaat nooit weg hoe lang het ook geleden is. En wat is dat een waarheid. Toen was mijn vraag aan haar, hoe is het met jou? En toen antwoordde ze hetzelfde: op en neer. Wat een herkenning in hoe we dat in zulke verschillende situaties toch hetzelfde beleven. Zij in het verdriet en rouw om wat haar ziekte haar ontneemt en ik mijn verdriet en rouw in het gemis van mijn lieve vader. En dan is daar onbewust die verbondenheid weer voelbaar.

Tegelijkertijd vroegen we ons ook af of we weer eens mee zouden gaan met een jongerenweekend. Enerzijds kijk je er naar uit, anderzijds kijk je er tegen op. Soms wil je het gewoon even niet over je verdriet en rouw hebben. Net doen of het niet bestaat. Net doen of je goed in je vel zit en geen rugzak van moeite meedraagt die je dagelijks leven beïnvloed. Of je hebt gewoon even geen zin om alles op te rakelen wat verleden tijd is. Gewoon die vrolijke jongere zijn die in de bloei van haar leven staat. En anderzijds zijn er momenten dat je het liefste tegen iedereen zou willen vertellen van het verdriet en gemis wat je zo voelt. En wat herkenden we elkaar in deze gevoelens.

We namen afscheid van elkaar, nadat ik had afgerekend en ik werd hartelijk uitgenodigd om eens op de koffie te komen. Alleen als ik er behoefte aan heb natuurlijk. Want ja, we begrepen allebei dat we het er soms niet over willen hebben.

En toch zie je maar weer dat je aan enkele woorden elkaar toch weer begrijpt in dit gedeeld verlies. En wat kan het dan soms goed zijn om toch je gevoelens te uiten, want soms kun je zoveel medeleven en erkenning in elkaar vinden. En net of je pakje dan wat lichter wordt, want die ander begrijpt wat je bedoelt. En wat worden deze woorden dan weer waarheid:

Draagt elkanders lasten, en vervult alzo de wet van Christus. (Galaten 6:2)

Corine van Luttikhuizen (1999) heeft in 2016 haar vader verloren aan een hersentumor. In het dagelijks leven is zij verpleegkundige in Ziekenhuis Gelderse Vallei in Ede en werkt zij thuis in de schapenhouderij. In deze blogs deelt ze hoe herinneringen en rouw in het dagelijks leven invloed hebben.

1 reactie op "Herkenning":