Opstaan doe je niet alleen

Een gemengd gezelschap verzamelt zich in De Zwarte Schuur in Ottoland. Een Zeeuw en een Overijsselaar strijken neer bij de kneuterig brandende kachel. Een (ex-)patiënt en een naaste raken met elkaar aan de praat. Een nieuweling en een deelnemer van het eerste uur delen hun ervaring. Er wordt gelachen en er wordt gerouwd. Er wordt gepraat en er wordt geluisterd. Er wordt geworsteld en er wordt gedeeld. Er wordt gezorgd en er wordt ontzorgd. Bovenal wordt er begrepen. Erkent. Herkent.

Het gezelschap mag dan gemengd zijn, ‘kanker’ zorgt voor een onlosmakelijke verbinding. Elke deelnemer kent de zwaarte en de diepte van deze ingrijpende ziekte van binnenuit. Waar de één rouwt om het verlies van een geliefde, rouwt de ander om het verlies van onbevangenheid. Waar de één dealt met de gevolgen van behandelingen, dealt de ander met een veranderde gezinssamenstelling. Waar de één door oude pijn heen gaat, leert de ander met vertrouwen vooruit kijken.

Tijdens het tweedaagse jongerenweekend wordt er – in een toegankelijke en vriendschappelijke sfeer – gelachen, gehuild, gepraat, geluisterd, geworsteld, gedeeld, gezorgd, ontzorgd, begrepen, erkent en herkent. Met elkaar. Schouder aan schouder. In de wetenschap dat opstaan niet iets is wat je alleen hoeft te doen. Wat een troost. Wat een bemoediging. Wat een winst…
…uit verlies!

Arjanne Bijsterveld

^{Arjanne (’99) kreeg in 2022 de diagnose borstkanker. Een behandeltraject volgde, de ziekte verdween. Met vallen en opstaan, en op zoek naar winst uit verlies, probeert zij deze levensveranderende gebeurtenis te verweven met haar bestaan. In haar blogs deelt ze wat van haar ervaringen.}

Arjanne blikt in deze blog terug op het laatst gehouden jongerenweekend. Spreekt dit je aan of ken je iemand voor wie dit van belang zou kunnen zijn? DV 29-30 januari 2027 is de volgende keer gepland.

1 reactie op "Opstaan doe je niet alleen":