Onlangs luisterde ik naar een gesprek ‘over leven’.
Degene werd bevraagd over een ingrijpend verlies.
De gevolgen daarvan bepaalden het leven van wat volgde.
Geen dag gaat voorbij waarin het verlies, zichtbaar of onzichtbaar, voelbaar is.
Ook was het voelbaar in hun gesprek waarnaar ik luisterde.
Dat wat je verloor en je leven bepaalde tot het moment van verlies.
De leegte die het verlies achterlaat.
Het gat wat er door in je leven is geslagen.
Wat rest is voor je gevoel de toekomst als een zwart gat.
Voor zover jij kunt waarnemen, is er voor jou geen toekomst meer.
Bestaat je leven vanaf dan uit rouwen om het verlies van dat wat je zo lief had.
Voor de buitenwacht, degenen om je heen, houd je de schijn op.
Je leeft verder zonder echt (mee) te beleven wat er om je heen gebeurt.
De momenten dat je opleeft, worden overspoeld met negatieve gevoelens.
Emoties die de gedachte oproept dat het niet en nooit meer wordt zoals het was.
En dan wordt je de vraag gesteld: wat maakt jouw leven (nog) de moeite waard?
Die vraag bleef bij mij hangen… hoe is dat voor mij?
In mijn kracht gebroken als man, vader, opa, arbeid, gemeentelid, enz.?
Wat maakt mijn leven de moeite waard?
Zeker, de vele liefdesbetuigingen van mijn geliefden maken het de moeite waard.
En de waardering voor wat je als vrijwilliger betekent.
Maar… wat maakt voor mij – van binnenuit – het leven (nog) de moeite waard?

Het viel mij niet mee daar direct een zuiver antwoord voor mijzelf op te geven.
Ik ben opgegroeid om te leren om te kunnen werken en zoveel mogelijk inkomen voor ons
gezin te verwerven om in ons onderhoud te kunnen voorzien.
Natuurlijk met daaraan toegevoegd dat alles aan de zegen van de Heere is gelegen.
Met persoonlijk de begeerte om, voor mijzelf en gezin, eerst het koninkrijk van God te zoeken.
Maar toch, als dan je de kracht wordt ontnomen om te kunnen te voorzien in inkomen en…
En uit ’t geloof kan belijden: ik heb alles verloren, maar Jezus verkoren, wiens eigen ik ben!
Hoe ervaar ik dat in de praktijk van elke dag? Met welke moed treed ik day-to-day voorwaarts?
Nu ik daarop terugkijk zeg ik eerlijk: ik heb veel overleefd in plaats door(ge)leefd.

Afgelopen tijd tijd las en hoorde ik over de vader in de gelijkenis van de jongste en de oudste zoon.
Beiden waren zijn kinderen, de oudste bleef thuis en de jongste kwam thuis bij vader.
De vraag die Jezus ons hiermee stelt: hoe toon ik met mijn leven het beeld van Zijn en mijn Vader?
Hoe begeer en zie ik met Hem uit dat kinderen bij Vader thuiskomen?
Hoe (ge)lijk ik op Jezus in het ontvangen in Zijn naam van allen die tot mij of op mijn pad komen?
Toon ik in mijn leven het (voor)beeld, al is het onvolkomen, van Jezus op aarde?
Gemakkelijk? Als ik het van mij zelf verwacht onmogelijk. Ben ik eigengerechtig aan ’t werk.
Het is niet degene die loopt, noch degene die werkt, maar Gods ontferming.
Gelukkig! Dan kan het juist of zelfs beter in het gebroken zijn in mijn kracht.
Want Zijn kracht wordt in zwakheid volbracht.
Winst uit verlies is: op mijn balans wordt alle credit debet.
Christus Zijn verzoenend sterven is mijn credit, Hij de Winst in mijn verlies.
Niet waar ik voor leef, maar waarvan ik leef, is enkel genade.
Dat maakt mijn leven de moeite (nog) meer dan waard.

“Die mij nu verblijd in mijn lijden voor u, en vervul in mijn vlees de overblijfselen van de verdrukkingen van Christus voor Zijn lichaam, hetwelk is de gemeente.” – Kolossenzen 1 vers 24

Henk-Jan Koetsier