Vanaf augustus 2023 is voor mij de medische molen gaan draaien. Ergens voel je al snel aan welke kant het op zal gaan en duurt het heel lang voor je de woorden hoort: Mevrouw, het is kanker, Hodgkin. Want dan is het eindelijk echt en kan de behandeling hopelijk gaan beginnen. Maar vanaf het eerste echte vermoeden wat die uitslag gaat worden, begint ook de vraag: Hoe vertellen we dit aan de kinderen? Want dat is nog niet zo simpel. Je wilt ze dat verdriet niet laten dragen. Die onzekerheid hoe het met mij zal gaan, ach dat wil ik het liefste alleen dragen en niet op hun schoudertjes leggen. Je wilt ze beschermen voor de problemen die er zijn. De jongens hebben al zoveel meer last te dragen dan de meeste kinderen, doordat hun zusje een ernstige spierziekte heeft. En Tessa zelf omdat ze die ziekte heeft. De regels van het gedicht “Gebed voor mijn kinderen” zijn toen zoveel door mijn hoofd en hart gegaan. Vooral het stuk om ze niet van verdriet te sparen als Hij hun Troost maar mocht zijn. Het idee dat ik ze misschien wel los zou moeten laten, ze niet verder op zou mogen voeden, geen dingen leren en herinneringen ophalen op hun bruiloft. Ga zo maar door, dat vond ik zo moeilijk. En dat ze God en de kerk door mijn ziekte los zouden laten, o daar wilde ik ze zo graag voor behoeden! Ik zou ze wel toe willen roepen: “onthoud altijd dat wat God doet is goed hoor!” Graveer ze dan toch in Uw handen, dat U ze vasthoudt als ik ze los moet laten.
Maar hoe breng je de boodschap dan zonder de ernst weg te nemen van wat komen gaat, maar ook niet zo negatief dat ze geen hoop hebben dat het goed kan komen? We stelden het uit. Eerst zeker weten. Maar je krijgt een punctie. En weer een afspraak. Daarna weer een biopsie, want uit de punctie konden ze niet genoeg duidelijkheid krijgen. Tsja en dan zijn kinderen ook niet gek, ze voelen wel aan dat er iets niet goed gaat. Toch hebben we gewacht tot de diagnose vaststond. Toen moesten we het wel gelijk vertellen, want er moest zoveel geregeld worden in de korte tijd voordat de chemo’s zouden beginnen! Die avond onder het eten hebben we het verteld. Gewoon zoals we altijd maar doen recht door zee. Mama is heel ziek, ze heeft kanker. En toen hebben we kort uitgelegd wat er ging gebeuren. De eerste vraag was volgens mij of ik dan kaal zou worden. Verder werd er helemaal niet zo op ingegaan, toen niet, ze pakten al snel de draad weer op waar ze daarvoor mee bezig waren. En ik was daar blij mee, het was voor nu goed zo!

Mariëlle Blom

Mariëlle (’94) kreeg in 2023 de diagnose Hodgkin. Ze is getrouwd met Henrick en moeder van Nathan, Lucas, Tessa en Jesse. Ze mocht, na chemotherapie, genezen van de Hodgkin en ontving daarna haar 3e zoon. Het moederschap is haar baan, daarnaast is ze mantelzorgster voor haar dochter.