Het is ongekend hoe snel tegenwoordig de uitslagen binnen zijn. Veelal een uur na het bloedprikken kun je ze online raadplegen. Na de waarschuwing dat de arts ze nog niet met je heeft besproken, kan je doorklikken. In één oogopslag zie je welke waarden volgens het lab ‘niet normaal’ zijn. Met internet als je arts kan je alles analyseren. Word je er beter van? Nee, dat niet echt. Valt mij de uitslag naar wat ik had gehoopt tegen dan kom ik al snel uit bij een spoedopname. Hoe lang heb ik nog te leven? Hoe licht ben ik uit balans, zelfs na al die jaren waarin de jaarlijkse onderzoeken hebben plaatsgevonden. Waar is mijn geloof in Gods beloften? Wat is mijn toekomstverwachting?

Geen
Het kan zo donker zijn dat je geen toekomst meer verwacht. Ook al geven de artsen je hoop dat het beter wordt. Is de dood niet je verdiende straf op de zonde? Je gebeden lijken niet bij je op te komen of je kunt ze niet kwijt. Je hebt geen lust, soms je ontnomen door de ziekten en de behandelingen. Geen levensmoed en toekomstverwachting. Je kunt dat zelfs beleven wanneer je als uit het graf bent opgevoerd. Volledig hersteld aan ’t werk of de zorg voor het gezin. Als kleed valt de moed van je af en sta je kwetsbaar zonder de minste levenskracht. Uit ondervinding weet je dat je sterfelijk bent, alles vergaat.

Leven
Het leven was goed, zeer goed. Dat was het leven wat God schiep en zag. Het ademt Zijn kracht uit tot Zijn verheerlijking. Wie dicht bij de dood is geweest of van nabijheid heeft gevoeld, ziet vaak beter het verloren leven op aarde. Het leven is een gestadige dood geworden. Wie merkt het met hen op? Een psychologe zei ooit tegen mij: je begint over het verkeerde onderwerp want over de dood wil niemand praten. Wie zegt met Paulus te verlangen naar het moment van je ontbinding? Ontbonden en met Christus te zijn was hem verre weg het beste. Verlost van het door God vervloekte leven, verlangend om Christus te zien en bij Hem te zijn.

Op aarde
Het leven is niet bedoeld om deze aarde in ons voordeel uit te nutten of putten. Van dag tot dag tot onze lust te genieten. Vermogen toe te zien nemen door onze ijver, al noemen we het zegen. Of in de kerk en daar omheen naam te maken. Geen raad te weten met hen die lijden. Hun die levensmoed hebben verloren, oppeppen. Je zult maar niet meer mee kunnen, getroffen of betrokken bij kanker. Levenslang een kruis mee torsen door verlies van gezondheid of geliefde. Hun toekomstverwachting is voorgoed veranderd of zelfs verdwenen. De aarde ligt voor God vervloekt.

Beloofd
Waar zijn zij die Gods beloften geloven? Verlangend uitzien naar de komst van Zijn koninkrijk? Door dit leven reizend, verwachtend naar hun huis voor de ziel niet met handen gemaakt? Leven met het besef dat dit leven een doorgang is, een voorhof naar een beter Vaderland? Beschamend wordt dan het voorbeeld zoals het leven van Abraham, Izak en Jacob. Zij geloofden God op Zijn Woord, in wat Hij hen heeft beloofd. Zij leefden dat voor en gaven dat door aan hun nageslacht. En wij? Wij weten waar zij naar uitzagen maar niet in vervulling zagen gaan. Christus is gekruisigd, gestorven, begraven, opgestaan en opgevaren. Geloven wij in, zien wij uit naar en getuigt ons leven van Zijn belofte: Gods koninkrijk?! Dan jaagt ons de dood ons geen angst meer aan, want alles, ja echt alles, is in Christus voldaan.

Welkom thuis, Mijn kind!

Henk-Jan Koetsier