Wat als stekje begon, is gegroeid tot een boom. Van het initiatief tot een contactdag in Maart 2010 staat Stichting Winstuitverlies tot op deze dag. De stichting, opgericht op 3 september 2010, bestaat dit jaar 12,5 jaar. Een moment van gedenken. Samen willen we dat met de deelnemers doen op de contactdag 18 maart a.s.

Wat is er veel leed geleden en gedeeld. Velen zijn ons ontvallen door de dood. We gedenken hen in liefde. Anderen zijn verwonderd dat zij nog in leven zijn. Met hen beleven we die verwondering. Waarom leef ik nog wel en zij die ons ontvielen niet? Ouders gedenken dagelijks aan hun kind wat zij verloren. Tot op het sterfbed van de ouder hoor je over dat kind wat van hen werd afgescheurd. Of een gezinslid wat spreekt over het verdriet dat men zag van zijn of haar ouders. De dood van een geliefde, in welke betrekking we ook tot hen staan, trekt onuitwisbare sporen. En niet alleen het verlies van je geliefde, maar ook het lijden wat daaraan voorafging, moet nog overwonnen worden.

Hoe voor dezen gedenken de gunst die de HEERE heeft gegeven. Hoe moeilijk kan dat zijn. Wat een worsteling om het eens te zijn met de weg die de HEERE gaat. Dat hoeft niet in opstand te zijn. Het kan ook zijn dat wij Zijn raad verduisteren met onze wijsheid. De gedachten in ons kunnen zo vermenigvuldigen dat als een donker gordijn om ons heentrekt, waarin we dreigen te verzinken.

‘k Zal nauwkeurig op Uw werken, niet die van ons mensen, gadeslaan. Die te onderzoeken in Zijn tempel, in Zijn Woord. Misschien houden we het dan ook vol te blijven staan in onze wijsheid. Zalig wie zich met Job ‘verfoeid in stof en as’ voor God. Dan merken we pas op derzelve uitkomst. En gaat het van bittere klacht naar spreken over de wond’ren van Zijn hand. Niet alleen overdag, maar zelfs in de nacht.

In de nacht, als het donker is om ons heen. De uitslagen van het onderzoek met spanning worden afgewacht. Het gemis van onze geliefde, misschien wel in omstandigheden die verblijdend zijn, zo intens wordt gevoeld. Als de HEERE ons zicht geeft op Zijn wegen, dan gaan we Zijn lof zingen. De HEERE heeft bij ons wat groots verricht. Dat blijft de ongelovigen niet onopgemerkt (Psalm 126).

‘‘k Zal gedenken’, dat willen we met u en jou doen. Voor de vele ontmoetingen rond het Woord van God bij kanker. Gesprekken waarin we, zo God het geeft, ons in Christus met elkaar verbonden voelen. We willen u en jou bedanken voor wat in vertrouwen met ons werd gedeeld. Winst-uit-verlies is het als we, door wat we meemaken, Zijn Naam verheerlijken en vrede vinden in de wegen die God met ons en onze geliefden gaat.

“Want wij zien nu door een spiegel in een duistere rede, maar alsdan zullen wij zien aangezicht tot aangezicht; nu ken ik ten dele, maar alsdan zal ik kennen gelijk ik ook gekend ben. En nu blijft geloof hoop en liefde, deze drie; doch de meeste van deze is de liefde” – 1 Korinthe 13 vers 12-13

‘k Zal gedenken, hoe voor dezen
Ons de HEER heeft gunst bewezen;
‘k Zal de wond’ren gadeslaan,
Die Gij hebt van ouds gedaan;
‘k Zal nauwkeurig op Uw werken
En derzelver uitkomst merken;
En, in plaats van bitt’re klacht,
Daarvan spreken dag en nacht

Psalm 77 vers 7 (berijmd)

Henk-Jan Koetsier,
Initiator en voorzitter Stichting Winstuitverlies

Voor wie?
Heb jij kanker of ben je daarvan hersteld? Heeft iemand uit jouw gezin kanker of gehad? Heb jij je vader, je moeder of je broer/zus verloren door kanker? En ben jij jongvolwassen (bijna 18 < 30 jaar)? Dan ben je van harte welkom!

Wat mag je verwachten?
Contact met jongeren die hetzelfde meemaken of hebben meegemaakt. Samen luisteren naar wat Gods Woord ons te zeggen heeft. We leren elkaar kennen. Onderzoeken wat de Bijbel ons wil leren rondom het thema. En we werken het thema creatief uit voor een tastbare herinnering. Verder veel ruimte voor het ontmoeten van elkaar. Zo vonden de deelnemers van 2022 het weekend óf Lees meer in de verhalen van die jou voor gingen!

Wie is de leiding?
Het bestuur zorgt voor deskundige leiding en ziet erop toe dat de sfeer, onderlinge omgang en inhoud overeenkomstig Gods Woord is.

Waar?
Gastenverblijf ‘Betlehem’ op boerderij De Verwondering te Goudriaan (goed bereikbaar per auto of OV).

Wanneer?
D.V. vrijdag 27 en zaterdag 28 januari 2023. Aankomst vrijdag vanaf een uur of 17 uur en tot circa zaterdag 16:00 uur.

Wat zijn de kosten?
Daar het bestuur voor dit Jongerenweekend giften reserveert, vragen we een kleine bijdrage in de onkosten van € 15,00 per deelnemer. Alleen de reiskosten naar en van de locatie zijn verder voor eigen rekening.

Lees je deze activiteit en spreekt het jou aan? Wil jij je nog opgeven?

Stuur dan eerst een berichtje naar secretariaat@winstuitverlies.nl om te overleggen of er nog plaats is.

Het aantal plaatsen voor deelnemers is beperkt en wordt op basis van aanmelding verwerkt.

Let op! Bij de vraag over je verwachting s.v.p. vermelden in welke relatie jij tot het onderwerp staat.

Help mee het jongerenweekend onder de aandacht te brengen en verspreid dit bericht!

Je kunt hiervoor ook deze afbeelding gebruiken om te delen op social media.

    Naam*

    Leeftijd*

    E-mail*

    Adres*

    Postcode*

    Woonplaats*

    Mobiel(telefoon)nummer*

    Komt?

    AlleenSamen met (apart op(ge)geven):

    Hoe werd jij op het Jongerenweekend geattendeerd?*

    Met welke verwachting geef jij je op?*

    Waar wil jij dat wij rekening meehouden (dieet e.d.)?

    Vink voorwaarde aan voor acceptatie*:

    Ik maak de bijdrage à € 15,- over op rekening NL63 RABO 0157584151 t.n.v. Stichting Winstuitverlies met omschrijving 'Jongerenweekend 2023'. Na betaling is jouw aanmelding definitief. Alvast bedankt

    * = verplicht veld

    De keukenkastjes leeg, de sopdoek erdoor. Muziekje erbij… Ik houd ervan. Niet te vaak natuurlijk, maar eens in de zoveel tijd is het heerlijk om de boel even leeg te halen en weer te ordenen. Zodat de wraps niet over de datum gaan en de honing die in de haast naar werk op de verkeerde plank was beland, weer op zijn plek komt. Was het leven soms ook maar zo makkelijk: gewoon schoonmaken en op zijn plek terugzetten.

    Als jij Winstuitverlies kent, weet je dat het leven niet in elkaar te knutselen is. Je leven kan stilgezet worden. Eén boodschap van een arts voor jou, of een geliefde, haalt je onderuit en laat je achter in de chaos. De chaos van je hart: pijn, verdriet, angst, boosheid, onzekerheid, liefde. Alles door elkaar. Maar je hebt geen tijd om daar over na te denken: er moet gezorgd worden, gekookt, geslapen, gewassen, gepraat, boodschappen gedaan en je hele omgeving verwacht ook nog wat, hoe goedbedoeld ook. En je weet niet hoe, maar je doet het. Soms struikel je over al die emoties en dat is oké.

    Nadat ik kanker had gehad, merkte ik dat ik soms bleef struikelen. Ook al ging het goed, groeide mijn haar weer aan, was ik ontzettend dankbaar en was iedereen blij. Ik bleef struikelen. Een keer. Steeds vaker. Ik raakte in paniek: want ik leef nog, ik moet toch de hele tijd enorm blij en dankbaar zijn? Maar alle emoties in mijn hart lagen nog overhoop. Schots en scheef. Nooit opgeruimd. Nooit verwerkt. Altijd in de overlevingsstand.

    Ik kwam bij een psycholoog. Ze zei: ‘Laten we het makkelijk maken. We gaan opruimen.’ Ik kreeg tien papiertjes, op elk papiertje moest ik een herinnering schrijven uit de periode dat ik kanker had. Toen ik klaar was, keek ik op. Voor mij had ze vier bakjes gezet, met op elk bakje een woord. Bang. Boos. Blij. Bedroefd. Ik mocht één papiertje pakken en ik vertelde haar over de herinnering. ‘Hoe voelde jij je vooral tijdens deze herinnering’, vroeg ze. Moeilijk, ik voelde van alles tegelijk. Maar grenzen helpen, ik mocht maar één keuze maken. ‘Bang’, kies ik. De herinnering verdwijnt in bakje ‘bang’.

    Na een aantal sessies zijn de tien herinneringen opgeruimd. Ik glimlach. Er zijn nog zoveel meer herinneringen, maar ik heb de les geleerd. Emoties die je omver kunnen blazen van angst, woede, blijdschap of verdriet of allemaal tegelijk… Je kunt ze opruimen. Indelen. Een plek geven. Zodat je er naar kunt kijken en je gevoel kunt duiden. ‘Toen was ik bang’. En dat mag. Of boos. En dat mag ook. Of intens verdrietig. Of uitzinnig blij. God heeft ons al deze emoties gegeven.

    Het is jaren later. Ik slinger mijn tas op mijn rug. In de tas: pennen, papier en bakjes. Ik stap in de auto op weg naar het Jongerenweekend van Winstuitverlies. En ik geef door wat ik heb geleerd van mijn psycholoog omdat ik nu weet dat opruimen oplucht. En emoties die te groot voor woorden zijn, toch opgeruimd kunnen worden. Want ze mogen er zijn. Netjes op hun plek, zodat je niet almaar struikelt omdat je het niet kunt duiden. En af en toe valt er eens iets uit de kast, dan voel ik: bang/blij/boos/bedroefd. En weet ik weer waar het hoort.

    Martine Pieters-de Wit

    Lazarus is ziek. Hoe lang al? We weten het niet. Om welke ziekte gaat het? We weten het niet. In ieder geval lezen we verschillende keren aan het begin van Johannes 11 dat hij “krank” was. Daarvan zegt de Heere Jezus dat deze ziekte niet tot de dood is. Toch is Lazarus gestorven. Hoe is dat dan? Wel, door dit alles heen gaat Christus Zijn heerlijkheid openbaren. De ziekte heeft inderdaad tot de dood geleid, maar Christus gaat een groot wonder verrichten: Lazarus wordt uit de dood opgewekt. Kan dat in onze tijd nog? Ach, de Heere is een almachtige God. Hij kan geestelijk dode zondaars levend maken, maar Hij kan ook letterlijk doden opwekken. Maar zoals Hij dat deed tijdens Zijn omwandeling op aarde, doet Hij dat nu niet meer. Hij zal het nog wel eenmaal doen: op de jongste dag.

    Ik wens allen die de ziekte kanker hebben toe dat deze ziekte niet hoeft te leiden tot de dood, zoals de ziekte van Lazarus. Maar we mogen wel wensen en bidden dat de ziekte mag leiden “tot heerlijkheid Gods”. Dat het ziekteproces zoveel met u doet, dat het u klein maakt voor God. Dat het u eerlijk maakt. Dat u met lege handen voor God komt te staan. Handen vol gezondheidszorgen, maar dat zijn ook handen vol zonden. Dan is er werk voor een Heelmeester. En al zou u dan lichamelijk niet kunnen genezen, al zou u voortdurend blijven tobben met alles wat deze ernstige ziekte met zich mee brengt, dan zou er toch winst mogen zijn, terwijl u denkt (steeds meer van) uw gezondheid te verliezen. Maar als het verbindt aan de Heere, als het u klein en afhankelijk gemaakt heeft, als er zicht komt op Christus, dan is dat winst, die u overigens niet altijd ziet.

    Hoe is het toch mogelijk: mensen die de dood verdiend hebben, mogen geestelijke winst ervaren bij verlies van hun gezondheid. Hoe dat mogelijk is? Dat is verdiend door Christus.

    Hij was (naar Jesaja 53) een Man van smarten en verzocht in krankheid, Die de krankheden van de Zijnen op Zich heeft genomen. Alleen door die verdiensten is er bij ziekte, bij ernstige ziekte, sprake van winst uit verlies.

    L. Huisman

    Op de Contactdag Najaar 2022 van Stichting Winstuitverlies, zaterdag 19 november 2022 in de Bethlehemkerk te Woerden, hield ds. M. Goudriaan zijn lezing. Het uitgangspunt wat de dominee voor de lezing ‘Voorbede… enkele lessen uit het boek Job’ nam, is Bijbelboek Job, hoofdstuk 1, 16 en 42.

    De lezing is na te luisteren met onderstaande audio opname:

    Thema

    “Voorbede – enkele lessen uit het boek Job”

    Voor wie?
    De contactdag is bedoeld voor u of jij ongeacht leeftijd die, met of hersteld van kanker, troost en steun zoekt in Gods Woord bij deze ernstige ziekte en zijn ingrijpende gevolgen. Ook uw/jouw echtgeno(o)t(e), ouders, kinderen, familie, vriend(in) zijn van harte welkom! Daarnaast een uitnodiging voor hen die door kanker een lege plaats in hun midden hebben. Maar ook degene die zich op welke wijze dan ook bij kanker betrokken weet, zoals ambtsdragers en pastoraal werkers.

    Wanneer:
    D.V. zaterdag 19 november 2022. Aanvang contactdag is om 10:15 uur (inloop met koffie/thee vanaf 10:00 uur).

    Waar:
    In één van de zalen in de “Bethlehemkerk”, Oudelandseweg 50, 3443 AC in Woerden.

    Spreker:
    Ds. M. Goudriaan, Hervormd emeritus predikant, die uit eigen ondervinding en het pastoraat van nabij weet wat de gevolgen van de ernstige ziekte kanker betekend.

    Kosten (incl. lunch):
    Aan deelname zijn voor u geen kosten verbonden. Wilt u financieel bijdragen, waarvan de stichting voor het organiseren van de activiteiten afhankelijk is, kunt u uw gift (fiscaal aftrekbaar) overmaken naar: NL63 RABO 0157584151 t.n.v. Stichting Winstuitverlies.

    Aanmelden (verplicht):

      Voornaam/letters*

      Tussenvoegels

      Achternaam*

      E-mail*

      Wilt u/jij de nieuwsberichten op de mail ontvangen? Meldt u aan door op deze link te klinken!

      Woonplaats*

      Telefoonnummer*

      Aantal personen*

      De namen van de personen die meekomen

      Lunchen mee

      Hoe werd u/jij geattendeerd op de contactdag? (om toekomstgericht te bepalen welke wijze van communiceren effectief is)

      Opmerkingen (bijv. een dieet om bij de lunch rekening mee te houden)

      * = verplicht veld

      Opnieuw blijkt bij de controle bij de dermatoloog dat ik plekken met huidkanker heb. Eén van de gevolgen, late effecten, van de mantelveldbestralingen die ik in 1992 kreeg. Van één van de plekken de kankercellen weggeschraapt, van de andere wordt een biopt genomen. De uitslag laat op zich wachten. Het is de tweede keer dit jaar, en sinds 2016 de … ik ben inmiddels de tel kwijtgeraakt. Dit type huidkanker is niet direct levensbedreigend en is goed te behandelen. Toch wordt het bij alles wat ik al mee heb gemaakt aan controles, uitslagen en behandelingen een steeds grotere belasting. Alleen al ‘de prikken’ voor verdoving, waarbij de standaard vraag is of ik ook ergens allergisch op reageer. Mijn reactie: “Ja, ik ben allergisch voor het prikken zelf geworden”.

      Fysiek en mentaal raak ik in verzet, de weerstand die ik bied tegen het ondergaan van lijden wordt sterker. Nee, daar heb ik geen grip op. Met mijn verstand weet ik best dat het beter is behandeld te worden tegen ‘kwaadaardige cellen’. Natuurlijk ben ik dankbaar voor de mogelijkheden die de goede zorg ons biedt. Toch biedt alles in mij weerstand tegen de herinnering, de pijn en het lijden wat het mij opnieuw geeft.

      Het voorkomen dat het mij weerstand geeft, kan ik niet. Tijdens de behandelingen die ik kreeg voor Hodgkin moest er op een gegeven moment Neupogen worden gespoten. De internist dacht dat ik dat zelf best kon, en ik ook wel. Hij kwam zelfs kijken toen ik onder begeleiding van een verpleegkundige een poging deed. Het technische gedeelte ging goed, het vullen van de spuit vanuit de injectieflacon. De naald zelf bleef ‘hangen’ boven mijn bovenbeen. Zonder dat ik dat wilde blokkeerde mijn arm. Ik kon de weerstand niet breken om zelf te prikken… het werd voor mij een onvergetelijke levensles.

      Weersta de duivel, het kwaad, en hij zal van je vluchten (Jakobus 4 vers 7). Wie het gedaan heeft, om God in alles meerder gehoorzaam te zijn, zal ondervonden hebben dat het je niet lukt. Tenminste niet in eigen kracht. Een les in nederigheid, want God geeft alleen die nederig is Zijn kracht uit genade. Verneder je onder de krachtige hand Gods (1 Petrus 5 vers 6). Gods Woord wat Hij tot mij sprak de eerste keer dat ik de diagnose kanker kreeg. Een begeerte die blijft: Zalig, zalig niets te wezen in mijn eigen oog voor God. Wat God doet dat is welgedaan, Zijn wil is wijs en heilig.

      Weerstand, hadden Adam en Eva het geboden dan waren wij het goede van God niet kwijt. Weerstand bieden aan het kwaad in onze wereld, is goed. Dat is wat God van mij, van ons vraagt. Uit liefde tot, in het geloof van, met de hoop op Gods genade en kracht in Christus door Zijn Geest. Dan wil, en kan, en zal God ons redden uit alle nood in ons lijden. Daar is mijn leven getuige van, het heil is van de Heere!

      Henk-Jan Koetsier

      In het programma ‘Klok en Klepel’ werd Henk-Jan Koetsier, voorzitter van de Stichting Winstuitverlies, geïnterviewd door Kors Fahner.

      Het interview werd uitgezonden in zendtijd voor kerken bij Radio Nunspeet op 20 september 2022 en is hier te beluisteren.

      De vakantie ligt weer achter ons. Het ‘gewone’ leven wordt weer opgepakt. Op het moment dat ik dit schrijf, zijn de scholen in mijn regio weer begonnen. Ineens zijn de contacten er weer met de juf/meester, ouders en andere mensen die je wekenlang niet gezien of gehoord hebt. Regelmatig klinkt dan ook de vraag: En… goede vakantie gehad? Tja, alle antwoorden die ik in gedachten al gemaakt had, zijn weggezakt. Hoe zal ik er ook woorden aan kunnen geven… wat zal ik daar toch op antwoorden? Het makkelijkste antwoord is: ja hoor! Dan ben je van verdere vragen af, maar mijn gedachten vinden dit toch echt te kort door de bocht. Het voelt niet goed, niet compleet. Zeker was het in meerdere opzichten fijn dat het vakantie was. Voor mij had deze vakantie iets weg van een ontdekkingsreiziger. Ergens naar toe gaan en totaal niet te weten hoe dat zal gaan en wat het met je zal doen.

      Mijn doel voor deze vakantie was gericht op mijn dochter… als zij maar een fijne en leuke vakantie had. Niet te veel belemmerd door het feit dat ze geen papa meer heeft en dat haar mama eigenlijk helemaal geen energie heeft om iets te ondernemen. Toch worden er plannen gemaakt én uitgevoerd. Zo begonnen we met een weekje op de camping. Voor ons beiden een hele onderneming, want dit hadden we nog nooit gedaan. Dankzij een lieve vriendin werd dit zomaar mogelijk gemaakt! En ja, dan zit je daar ineens. Dochterlief vermaakt zich super goed! Heeft het enorm naar d’r zin…. Doel behaalt!

      Maar toen kwam mijn stuk de aandacht opeisen. Daar zat ik, op een camping, zonder Wim. Wat heb ik hem intens gemist die week, maar ook besefte ik … mét Wim had ik daar nooit gezeten. Ik kwam erachter dat ik nieuwe en andere keuzes aan ‘t maken was, dan die ik samen met Wim gemaakt zou hebben. Dit was zo’n heftige emotionele ontdekking voor me. Terug naar de vraag of ik een goede vakantie heb gehad…. Dan zeg ik nog steeds ja, maar dat is zeer onvolledig. Ik heb ook nog nooit zo’n eenzame vakantie gehad, zo vol gemis van Wim. En toch was het ook goed, omdat ik zoveel nieuwe elementen ontdekt heb in het rouwproces. Het sterven van Wim heeft me niet alleen gedwongen om mezelf te herpakken en door te leven, al was het alleen maar voor onze lieve dochter. Tegelijk is het een opnieuw uitvinden van mezelf. Wie ben ik zonder Wim… En daar ben ik voorlopig nog niet mee klaar. Want hoe dan ook… de relatie of mijn verwantschap met Wim verandert niet, maar door zijn sterven verander ik zelf wel. Rouwen is daarom uiteindelijk het verwerven van zelfkennis.

      Wat zou het groot zijn als we op deze manier nog eens mochten gaan rouwen over onze relatie met God. Wij hebben Hem zelf verlaten, maar hoe werkzaam zijn we om in deze verticale verhouding zelfkennis op te doen. Horizontaal loopt alles dood, maar verticaal is het Leven. Dat wens ik mezelf en ieder ander die dit leest toe.

      Lenie Klop-de Pater

      Of gij al buigt’ op beide knieën.
      En of uw lippen zich bewegen.
      Daar wordt geen zegen door verkregen;
      De Heer’ wil ’t hart gebogen zien.

      Een stille zucht, een stille traan
      Is meer dan offers en gebeden;
      Hebt gij geleden en gestreden.
      De Heer’ zal ’t zuchtend hart verstaan.

      Buig dus, o God! ons harte neer.
      Leer onze ziele tot U smeeken.
      Wat aan ons spreken moog’ ontbreken.
      Dat geve ons Uw genade, o Heer’!

      J.P. Heije