“Als u nog iets wilt doen wat je altijd had willen doen, dan kunt u dit het beste nú doen.” Deze boodschap kreeg mijn man telefonisch van de verpleegkundige specialist in mei 2024. De vertaling was duidelijk: je gezondheid is nu op z’n best, de verwachting is dat dit binnenkort bergafwaarts zal gaan. Anderhalf jaar ervoor kreeg hij een dwarslaesie door een tumor in het ruggenmerg. Dit bleek een uitzaaiing van prostaatkanker. Ik was verslagen en zag het weduwschap op me afkomen. “Vanuit de diepte roep ik tot U, o God!” Na 7 weken kwam hij thuis, lopend achter een rollator. Wat een wonder! En toch blijvend ziek, met een hormoonbehandeling en om de 3 maand controle voor de tumormarker: zal hij nog laag zijn of gaat hij stijgen? Hoe langer hij laag blijft hoe meer de hoop groeit.

En dan opeens bovenstaande boodschap. Duidelijke taal, die we eigenlijk niet wilden horen. Er was al eerder gezegd door een arts, dat deze behandeling gemiddeld 2 jaar werkt. De consequenties hiervan konden, of durfden of wilden we (nog) niet aanvaarden. Nu kwam het pijnlijk binnen, gaf strijd en gebed: “Onze tijden zijn toch in Uw hand?” Toch bespraken we met elkaar wat dan zijn wens zou zijn. Mijn man wilde graag nog een keer naar Schotland, waar we vaker zijn geweest. In de zomer van 2024 gingen we erheen. Emoties vermengden zich: verwondering om het terugzien van de prachtige schepping, pijn bij wat veranderd is (moeite met oneffen terrein), verdriet en weemoed dat dit de laatste keer samen zou kunnen zijn, verbondenheid in dezelfde God tijdens kerkdiensten.

Die twee jaren gingen voorbij en ook het derde jaar. Nog steeds blijft de tumormarker laag. Afgelopen zomer gingen we weer naar Schotland. We bleken juist op tijd om een Communion Season mee te maken in de Schotse Free Presbyterian Church. Traditioneel hebben zij rondom het Heilig Avondmaal kerkdiensten van donderdag tot en met maandag. Daar hoorden we de tale Kanaäns. Het begon met de zondeval, persoonlijk gemaakt door de vraag: wat is dit dat GIJ gedaan hebt? Daarna Romeinen 7 naast de moederbelofte: de strijd tussen zonde en genade. Ook de preek vanuit Psalm 22 en 23, de Herder Die opkomt uit het lijden en de tafel aanricht was bijzonder onderwijzend. Zondagmorgen was de bediening van het Avondmaal waarbij de genodigden met Psalm 116, zingend aangaan en met Psalm 103 hun plaats weer innemen. Maandag werd afgesloten met Romeinen 16:20. Zo gaat de duivel ten onder. De overwinning is aan onze Heere Jezus Christus en de genade voor Zijn volk.

Het was een geestelijk hoogtepunt voor ons beiden, ondanks dat we het Engels niet vloeiend beheersen. Een Schotse dame zei op het kerkplein: “We spreken verschillende talen, maar toch ook dezelfde taal”, en daarbij wees ze naar boven. Toen ik dat beaamde, was haar volgende vraag: “Do you know Christ?” Het moeilijk communiceren in een vreemde taal behoedt voor praten over bijzaken, maar komt direct tot de kern. En dat is over alle landsgrenzen heen dezelfde God en Zaligmaker. Wat een vooruitzicht om straks hierboven alle zonde, pijn, ziekte en verdriet af te mogen leggen en met de grote schare uit alle natie, geslacht, volken en talen te mogen roepen: de zaligheid zij onze God, Die op de troon zit, en het Lam!

Trudy de Haan

Ben jij tussen de 18 -35 jaar getroffen of betrokken bij kanker? Heb jijzelf of één van die je lief is kanker (gehad)? Of heb je een geliefde verloren door kanker? Heb je de behoefte aan (h)erkenning van je verlies door kanker met lot-/geloofsgenoten?

Lees dan snel verder, dan is dit echt iets voor jou!

Wij – Suzanne en Mariëlle – hebben het initiatief genomen om deze informele BBQ het Veerse Meer vanuit Stichting Winstuitverlies te organiseren. Jij komt toch ook?!

Begin dit jaar maakten wij beide voor het eerst kennis met Jong Winstuitverlies door deel te nemen aan het jongerenweekend. Dat smaakte naar meer, jongeren in Zeeland met verlies door kanker verbinden! Vandaar deze BBQ. Beiden hebben wij kanker gehad. (H)erkenning in elkaars ervaring verbindt ons, zo bleek tijdens het Jongerenweekend. Hoewel het best een drempel was om te gaan zijn wij niet teleurgesteld. Integendeel, erg enthousiast en gemotiveerd om jou dat ook te laten ervaren.

En je leeftijd? Het leeftijdsverschil valt weg door je gedeelde ervaring. Dat hebben wij ervaren Het voelt als een warm welkom en er was veel (h)erkenning. Veel gezelligheid, diepgang, openheid, kortom een heel waardevol weekend. Dat gunnen wij jou ook!

Wij, als gezellige Zeeuwen, besloten dat het ook mooi zou zijn hier een informele contactdag te houden. Winstuitverlies maakt dit financieel mogelijk, faciliteert ons en blijft verantwoordelijk. Aan deelname zijn geen kosten aan verbonden. Al blijft een vrijwillige bijdrage altijd welkom!

De BBQ kent geen drempels! Het doel is op informele wijze bij elkaar te zijn, ervaringen delen en wie weet wordt je deelgenoot van elkaars ervaring. Samen uitzien naar de Troost(er) en hoe je verlies door kanker (hebt) beleeft. Een spelletje doen mag, kletsen, dollen… samen zijn! We starten om 15:00 uur met een drankje en wat lekkers. Rond 15:30u gaat de BBQ aan, zodat we rond een uur of 18:30u de boel kunnen opruimen. 

In principe is de dag bedoeld voor jongeren en jonge gezinnen tussen de 18 en 35 jaar die zelf kanker hebben gehad, of meegemaakt hebben dat iemand die ze liefhebben kanker heeft gehad of iemand eraan verloren hebben. Maar aarzel niet om je ouders, vrienden, of wie je graag mee wilt nemen, mee te nemen. Laat je daardoor niet tegenhouden! Meld je snel aan, wij hopen jullie allemaal te ontmoeten aan het Veerse Meer! 

Groetjes Suzanne en Mariëlle 

Kort samengevat:

Wanneer?
Zaterdag 5 september 2026 van 15-18:30 uur

Waar?
De Piet bij Wolphaartsdijk

Rij voorbij Paviljoen Meerzicht
Bij het rode punt (zie foto) parkeren.
Langs de bosrand is vrij parkeren

Neem bij warm weer genoeg water voor jezelf mee! 
Zwemmen mag – vergeet je zwemkleding en -schoenen (ivm scherpe voorwerpen) niet!

Is het weer niet geschikt voor BBQ op strand dan krijg je op je opgegeven mailadres een andere locatie toegestuurd.

Help ons deze Strand BBQ breed bekend te maken door deze flyer te verspreiden!

Wil je vrijwillig een bijdrage geven aan deze activiteit? Klik op de link of scan de QR-code, bedankt!

https://betaalverzoek.rabobank.nl/betaalverzoek/?id=_48hIluvSGGsYV5G5pLtYA

Meld je aan (noodzakelijk voor catering):

    Voornaam/-letter(s)*

    Tussenvoegsel

    Achternaam*

    Woonplaats*

    Leeftijd*

    Kerkelijke Gemeente*

    (Mobiel)Telefoonnummer*

    Mailadres*

    Aantal Jong-Volwassenen*

    Aantal Kinderen (die als je gezin hebt wilt meenemen)*

    Hoe werd jij op de Strand BBQ Zeeland geattendeerd?*

    Hoe ben je getroffen of betrokken bij kanker?*

    Opmerkingen (dieet e.d. om rekening mee te houden inkopen voor deze activiteit)

    Vink voorwaarde aan voor acceptatie*:

    Ik zeg toe mij minimaal 14 dagen van te voren af te melden als ik voorzie dat mijn situatie deelname niet toelaat

    * = verplicht veld

    Note: Werkt 'Verzenden' niet? Heeft u de voorwaarden geaccepteerd, aangevinkt?

    Ben(t) u of jij getroffen of betrokken bij kanker? Heeft u of heb jij of heeft iemand uit het gezin kanker (gehad)? Heeft u of heb jij een gezins- of familielid verloren door kanker?

    Dan is deze Contactdag Informeel Winstuitverlies speciaal incl. lunch voor u, uw gezin & voor jou!


    De Contactdag Informeel Winstuitverlies wordt elk jaar door Stichting Winstuitverlies georganiseerd. Om u én jou getroffen door of betrokken bij kanker de gelegenheid te geven elkaar, naast de bezinnende contactdagen, ook op een informele wijze te ontmoeten. De locatie wordt in zijn geheel afgehuurd door de stichting, zodat het besloten karakter gegarandeerd is.


    Wanneer?
    D.V. zaterdag 4 juli 2026 van 11:00 uur (afvaart!) – 15 uur
    (Aan boord vanaf 10.55 uur)

    Waar?
    Kade van Avifauna
    Hoorn 59
    2404 HG Alphen aan den Rijn

    Route en openbaar vervoer
    Van der Valk Avifauna ligt heel centraal op ongeveer 30 minuten rijden van Amsterdam, Den Haag,
    Utrecht en Rotterdam. Vanaf de A4 en A12 neemt u de afslag Alphen aan den Rijn en in Alphen wijzen
    de ANWB borden de weg. Avifauna heeft voldoende gratis parkeergelegenheid.

    De stadsbussen 1 en 2 van Alphen aan den Rijn stoppen bij halte Avifauna op de Hoorn. Deze bussen
    rijden op zaterdagen twee keer per uur naar Avifauna. Lijn 2 rijdt direct van Station Alphen aan den Rijn naar Avifauna (circa 7 minuten), lijn 1 rijdt van Avifauna terug naar het station (circa 10 minuten). Beide buslijnen sluiten op het station goed aan op de treinen: lijn 1 op de treinen van en naar Leiden en lijn 2 op de treinen van en naar Utrecht. Plan uw route op www.9292.nl.
    Parkeren
    Van der Valk gasten parkeren gratis op beide parkeerterreinen.

     Vaart U, Vaar JIJ én JULLIE óók met ons mee?!

    Kosten?

    De Informele Contactdag – rondvaart incl. lunch – worden ook dit jaar bekostigd met giften van o.a. donateurs, kerken, en zangavonden e.a.

    Wilt u of jij een gift geven om deze en toekomstige ontmoetingen blijvend mogelijk te maken?

    https://betaalverzoek.rabobank.nl/betaalverzoek/?id=-KwizuIcQJ-0BEy4y17Msw

    > Geef het zo snel mogelijk aan ons door (Vol = vol) <

    Opgave is mogelijk tot uiterlijk vrijdag 19 juni a.s.

    Enthousiast vertelde ik als 6-jarige aan tafel, wat we op school aan het knutselen waren. Mijn moeder zei: maak je dat voor vaderdag? Ik herinnerde me dat de juf dat woord genoemd had, maar ik kende de betekenis niet, ik zei nooit ‘vader’. Moeder vertelde dat het een kadootje voor papa werd. Ik schrok: nu had ik een geheimpje verraden! Maar vader glimlachte en zei: ik heb niets gezien dus het is nog steeds een verrassing. Opgelucht deed ik nog meer m’n best op het werkje, want nu maakte ik het voor papa!

    Mijn man en ik ontvingen de zegen van het huwelijk met de trouwtekst: ‘Hij zal u in al de waarheid leiden’ (Joh. 16: 13m). Een belofte waarvan we de betekenis later gingen verstaan. Vaderdag vierden we nog steeds. Tot mijn schoonvader overleed en acht jaar later mijn vader. Onze kinderen waren zeer gewenst. We hebben ze verwacht. We hebben ze vernoemd. Maar ze zijn nooit geboren. Het werd geen vaderdag in onze woning. En hoe is het in die huizen waar een (soms jonge) vader overleed? Of het leven alleen geleefd wordt? Vaderdag, maar hoe?

    In het tiende jaar van ons huwelijk leidde de Heilige Geest mij in deze waarheid: Adamskind die de dood verdient en een terecht vertoornde Vader. Door genade leidde Hij verder, gaf zicht op de Weg, openbaarde de Waarheid en schonk het Leven. Niemand komt tot de Vader dan door Mij, zegt Christus. Toen mocht ik zeggen: Abba, Vader!

    Twee jaar na het overlijden van mijn vader, kreeg ik borstkanker. Ik was bezig met een opleiding, passend bij een andere functie op het werk. Nu kwam ik thuis te zitten, geen energie meer om te werken en te leren. Wat had dit ons te zeggen? Was het een straf van God? Of een oefening in vertrouwen op Hem? Of waren we te veel zelf aan het werk?

    Ik zocht zondag 10 van de Heidelbergse Catechismus erbij, de vraag naar Gods voorzienigheid: de almachtige en alomtegenwoordige kracht van God waardoor Hij hemel en aarde, met alle schepselen, gelijk als met Zijn hand nog onderhoudt, en zo regeert dat … gezondheid en krankheid … niet bij geval maar van Zijn Vaderlijke hand ons toekomen.

    Wat een majesteit spreekt er uit die eerste zin, dat is onze God! Toen viel het licht op het woord ‘Vaderlijke’. De ontdekking dat deze ziekte uit Zijn Vaderhand en Vaderhart komt, daar kwam een oneindige liefde in mee. En dat voor een zondig mensenkind. Het is goed Heere, wat U doet. Zijn almachtige en alomtegenwoordige kracht heeft de ziekte in mijn lichaam verdrongen. Hij onderhoudt en regeert mij nog op aarde. Maar eens komt het moment dat we Hem zullen zien van Aangezicht tot aangezicht: de Vader, Die Alles zal zijn in allen.

    Drie-enige God, dank U dat het elke dag Vaderdag is, en tot in eeuwigheid.

    Trudy de Haan

    “Onvergetelijk is het jongerenweekend waar ik aan deel heb genomen. Waardevol om zelf te kunnen delen, maar ook te ontvangen van wat anderen als verlies en Winst hebben ervaren rond kanker“

    Thema:
    “Opstaan doe je niet alleen”

    Aan de hand van dit thema maken we kennis met elkaar, doen we de Bijbelstudie en werken we de creatieve opdracht uit.

    Voor wie?
    Heb jij kanker of ben je daarvan hersteld? Heeft iemand uit jouw gezin kanker of gehad? Heb jij je vader, je moeder of je broer/zus verloren door kanker? En ben jij jong-volwassen (ongeveer 18 < 35 jaar)? Dan ben je van harte welkom!

    Wat mag je verwachten?
    Contact met jongeren die hetzelfde meemaken of hebben meegemaakt. Samen luisteren naar wat Gods Woord ons te zeggen heeft. We leren elkaar kennen. Onderzoeken wat de Bijbel ons wil leren rondom het thema. En we werken het thema creatief uit voor een tastbare herinnering. Verder veel ruimte voor het ontmoeten van elkaar. Lees meer in de verhalen van die jou voor gingen!

    Of ga direct naar terugblik laatste weekend

    Tijdens het weekend hoopt Ditty Meerkerk, contextueel-rouwtherapeut, (https://dittymeerkerk.nl/) een workshop te verzorgen.

    Wie is de leiding?
    Het bestuur zorgt voor deskundige leiding en ziet erop toe dat de sfeer, onderlinge omgang en inhoud overeenkomstig Gods Woord is.

    Waar?
    Gasterij de Zwarte Schuur – Ottoland

    Wanneer?
    D.V. vrijdagmiddag 30 (je bent vanaf 15 uur welkom) tot zaterdagavond 31 januari 2026 (uur of 19)

    Wat zijn de kosten?
    De kosten van worden gedekt door een vrijwillig bedrag van de deelnemers, aangevuld met de giften van donateurs, kerkenraden en sponsor(-acties). De reiskosten naar en van de locatie zijn voor eigen rekening.

    Let op! Bij de vraag over je verwachting s.v.p. vermelden in welke relatie jij tot het onderwerp staat.

    Help mee het jongerenweekend onder de aandacht te brengen en verspreid dit bericht!

    Je kunt hiervoor ook deze afbeelding gebruiken om te delen op social media.

      Naam*

      Leeftijd*

      Kerkelijke Gemeente*

      E-mail*

      Adres*

      Postcode*

      Woonplaats*

      Mobiel(telefoon)nummer*

      Komt?

      AlleenSamen met (apart op(ge)geven):

      Hoe werd jij op het Jongerenweekend geattendeerd?*

      Hoe heeft kanker jou getroffen of ben jij daarbij betrokken?*

      Met welke verwachting geef jij je op?*

      Waar wil jij dat wij rekening meehouden (dieet e.d.)?

      Vink aan dat je hebt begrepen dat een vrijwillige bedrag geen voorwaarde is om deel te nemen*:

      Wil jij of bekende van je een gift geven om het weekend mede mogelijk te maken? Dat kan op rekening NL63 RABO 0157584151 t.n.v. Stichting Winstuitverlies met omschrijving 'Jongerenweekend 2025'

      * = verplicht veld

      Ik weet in moeite en verdriet,
      dat U, o God, mij altijd ziet.
      En waar ik nergens U aanschouw,
      mag ‘k weten van Uw wond’re trouw.

      Ik weet in dikke duisternis,
      dat God altijd Dezelfde is.
      Dat U ook in die donkerheid
      mij vasthoudt en mij zeker leidt.

      Ik weet dat als ik moed’loos ben,
      U toch mijn diepste wezen kent.
      Dat als mijn pad door dalen gaat,
      U, Heere, mij daar niet verlaat.

      Geef, Heer’, dat deze wetenschap
      mij troosten zal van stap tot stap,
      totdat U straks mijn tranen droogt.
      Dan wordt voorgoed Uw Naam verhoogd.

      M.A. Groeneweg – de Reuver
      Uit: Mijn rechterhand gevat
      Uitgave: Uitgeverij De Banier

      Blijdschap

      Mam, we hebben een dochtertje… en alles is goed. De spanning ebde weg en een gebed steeg op in mij: ‘Uw goedheid Heere is hemelhoog!’. Wat een verwondering, alles zo goed en voorspoedig, totdat… dat moment.

      Diep verdriet

      Zes weken na de geboorte van de kleine meid: ‘Mam, ik heb een bult in mijn borst, die niet weg wil’, vertelde ze me. ‘Mogelijk een indikking van de borstvoeding, maak je niet gelijk ongerust hoor’. Maar de week erop was het er nog. Voor de zekerheid zei ik: ‘Bel toch je huisarts maar, die weet het vast wel’. Ondertussen werden wij allemaal toch wel ongerust. Toen ging het zo vlug… Er volgden echo’s en biopten en er werd een afspraak gemaakt voor de uitslag. Borstkanker: triple negatief, graad 3. Gelukkig bleken er geen uitzaaiingen. Verslagen en huilend zaten we bij elkaar. Slapeloze nachten volgden, dagen waar onze handen niet meer wilden. Een schreeuw tot de Heere bleef alleen over. ‘Heere, wij mogen om haar heen staan, maar het treft haar, helpt U haar toch!’.

      Behandeling en strijd

      De arts zette er vaart achter, een jonge moeder 28 jaar! Als moeder wil je zo snel hulp, maar als de Heere het in deze weg anders gaat uitwerken? Dat toch niet, redt U haar toch, spaart U haar toch! Marja zag de angst in onze ogen, en zei: ‘Moeder, als de Heere een andere weg met me wil gaan, dan is het goed’. Wat een strijd bracht dit voor ons allen mee. Ik kon haar niet loslaten. Een gebed steeg voor haar op: ‘Heere, is dat Uw bedoeling? Ze heeft een man, twee kleine kindjes, zelfs nog een baby?’. Vier maanden volgden van zware chemokuren, haar lange golvende haar viel uit, ze kreeg veel vocht in het gezicht en haar lichaam. Wat een beproevingsweg. Ze werd ernstig ziek, krabbelde iets op en kreeg weer haar volgende chemo, totdat de hele kuur klaar was en ze helemaal geen kracht en geen weerstand meer had. In- en inwit, een zwak moedertje, dikke tranen rolden over haar en mijn wangen. We keken naar het baby’tje en haar andere dochtertje op mijn schoot, zelf was ze te zwak om haar lieve meiske beet te houden. ‘O mama, blijf u toch bij me, ik kan niet zonder u’. O, wat een aangrijpende werkelijkheid!

      Toen kwam Corona

      Er kwamen drie weken van rust… Wat gebeurde er, ze kregen daar in huis corona, zeer hoge koorts heerste over haar, wat was Marja ziek (zelfs boven de 40 graden). Toch maar naar het ziekenhuis, maar na twee dagen moest ze weer naar huis en plaats maken voor nog ziekere corona patiënten. Wat was dat voor iedereen een aangrijpende tijd. Niet te bevatten.

      Wonderlijk

      Tegen alle verwachtingen in knapte ze op. Twee weken later werd Marja aan haar borst geopereerd. Intensieve bestralingen volgden, na enkele dagen kreeg ze grote verbrandingsplekken, het was te intensief, toch werd er doorgezet. Ondanks de grote vermoeidheid, mocht ze deze tijd blijmoedig doormaken, de Heere had haar beloofd, ze zou niet sterven maar leven. Ze mocht zich overgeven, hoe de weg ook zou gaan. Wat was ze een voorbeeld voor mij, voor velen… De Heere had recht op haar.

      Leven

      Na deze zo ernstige, ingrijpende en beproevende tijd kwam de algehele uitslag: ‘Alles is weg, niets meer aangetroffen’. Een onbegrijpelijke zeer diepe blijdschap overspoelde haar, haar man, ouders, en allen die in liefde om haar heen stonden. Er is nog een lange weg van herstel te gaan, als de Heere het geeft. Nu zijn we drie jaar verder en er is nog altijd blijdschap, de verwondering, maar ook in het minst niet de angst. En zal algeheel herstel ooit komen? De Heere weet het. Een gebed steeg op: ‘Uw goedheid Heere is hemelhoog!’.


      Moeder Lianne, vanuit haar strijd om haar 28-jarige dochter met borstkanker over te geven aan de weg van de Heere

      Er is aan mij gevraagd om iets te schrijven over wat het met je doet als één van je kinderen of aangetrouwde kinderen de boodschap krijgt dat er bij hem of haar kanker is geconstateerd.

      Zelf heb ik nu al bijna twintig jaar de ziekte “Non-Hodgkinlymfoom” en daarom weet ik door eigen beleving zo goed wat de ziekte betekent.

      Maar toen ik, nu vijftien jaar geleden, het bericht ontving dat er bij één van mijn schoonzoons chronische Leukemie was vastgesteld en hij in die periode tevens een hartstilstand kreeg was ik hierdoor als het ware in een shock. Het greep me zo aan dat ik niet goed wist hoe en wat en eerst weer bij mijn positieven moest komen….Men vertelde me toen dat het echt de waarheid was en langzaam ging het doordringen!

      Wat stijgen er dan een stille gebeden op voor je kinderen in nood. Zelf was ik ouder, geen man en geen gezin meer thuis. Uit eigen ervaring weet ik zo goed wat chemotherapie betekent; dat is bijzonder zwaar om te ondergaan. Ook weet ik dat het door de Heere kan worden gezegend en tot resultaat kan leiden. Dit mocht ook bij mijn schoonzoon zo zijn en zijn de kuren gezegend.

      Vervolgens kwam er, nu acht jaar geleden, bij mijn oudste dochter borstkanker openbaar waardoor het traject opnieuw moest worden doorlopen. Dat geeft dan opnieuw een periode van ontzettende zorg en steeg er een noodkreet omhoog vanuit een moederhart. Wat moet het zijn om als moeder mee te moeten maken een kind te verliezen en dat, voor mensenbegrippen nog zo jong. Een man; kinderen; midden in het leven en dan te bedenken om te moeten sterven en voor de Heere te moeten verschijnen…

      Er volgde een ingrijpende operatie waarbij borst én lymfklieren zijn verwijderd. Chemotherapie en ook een traject van bestralingen is er gevolgd. Naar mate de tijd verstreek kwam er ook weer hoop. Weliswaar is het een hele zware periode geweest maar er mocht verbetering optreden. Ook hierin heeft de Heere betoont dat Hij middelen wil gebruiken. Het komt er vervolgens wel op aan wat het voor een ieder van ons persoonlijk mag uitwerken.

      Om mij heen zie ik zovelen die wél moesten meemaken dat er een kind grafwaarts moest worden gedragen en het zo anders is gegaan dan bij ons en voor mij. Bij ons alle drie, zowel ik persoonlijk als mijn schoonzoon en dochter mogen we er nog zijn en, hoewel er altijd spanning blijft en de controles er op vaste tijden moeten zijn, is er alle reden tot verwondering. Nu bedenk ik vaak dat, naar menselijk berekenen, ik ze zal voorgaan in de weg van alle vlees. Als moeder van éénentachtig ligt dit voor de hand.

      Van harte wens ik een ieder die een dergelijke zware slag moet meemaken, dat de Heere Zijn ondersteuning zou willen schenken in alle smart, pijn en verdriet en boven dit alles dat het mag worden geheiligd aan de zielen die immers onsterfelijk zijn!

      Een moeder

      Wat is er veel waardoor iemand uit balans kan raken: verlies van gezondheid, spanningen op het werk, zorgen in het gezin en nog heel veel meer. We staan nu stil bij het eerstgenoemde: allen die betrokken zijn bij Winst uit Verlies hebben direct of indirect te maken met kanker. Als iemand de ziekte krijgt, kan het zijn alsof ons levenshuis schudt op zijn fundamenten. En allen die om de zieke heen staan, ervaren ook iets van die onbalans. Alle zekerheden lijken weggevallen te zijn. Het kan ook geestelijk in onbalans brengen. Geestelijke onbalans kan verschillende oorzaken hebben. Soms is er geen duidelijke oorzaak, maar wil de Heere iemand beproeven.

      De onbalans kan ook een oorzaak hebben aan de kant van de mens. Bijvoorbeeld doordat iemand wat slordiger geworden is in de dagelijkse omgang met God. Als de binnenkamer vaker leeg blijft. Of iemand is te veel gaan leven op het gevoel, zonder zijn grond steeds weer te zoeken in het Woord. En eenmaal meegesleept door het gevoel en terecht gekomen in een draaikolk zoals we vinden in Psalm 42, is men een prooi voor satan. Hij roept toe: “Waar is nu die God, op Wie gij bouwde?”

      Dat is een eigen werk van de satan: verwarring zaaien, de ziel aan God laten twijfelen en zo mogelijk de ziel tegen God opzetten in gevoelens van opstand. Of, een ander doel van satan, iemand zo moedeloos maken dat de wanhoop nabij kan zijn.

      Hoe kan er een einde komen aan die onbalans? Ten diepste alleen als de Heere weer terugkomt, of, zoals wel eens wordt gezegd, als Hij overkomt. Daar bad de dichter van Psalm 35 om: “Zeg tot mijn ziel: Ik ben uw Heil”. Toch wil de Heere ook in dit opzicht binden aan de middelen. Als wij in het dagelijks leven maaltijden gaan overslaan, gaat het met ons niet goed. En zo is het ook geestelijk. De binnenkamer moet weer gezocht en Gods Woord onderzocht en beluisterd worden. En wat een wonder als dan het oude weer nieuw mag worden. Als ervaren mag worden: Gij evenwel, Gij blijft Dezelfde, o Heere. Dan kan het zijn dat er niets veranderd is aan de omstandigheden, maar dat toch het oud vertrouwen terug mag komen. Golven en baren hebben dat vertrouwen niet weg kunnen nemen, want de Heere had dat Zelf in de ziel gelegd en voor eeuwig verankerd.

      L. Huisman

      Een journalist van een neutrale krant vroeg of ze bereid was om mee te werken aan een interview. Daar stemde ze mee in. Het was dan wel een heftig verhaal dat ze te vertellen had, maar goed, ze wilde vooral de hoop laten doorklinken.

      Aan het woord komt Stefanie 31jaar, getrouwd, 2 kinderen. Al maanden lang had ze last van hevige rugpijn. Van de huisarts naar de fysio, van de fysio naar de internist. Het werd een zoektocht, die eindigde in een heftige diagnose. Een zeldzame vorm van kanker met uitzaaiingen. Haar wereld stortte ineen, die van haar man niet minder. De kinderen waren nog te jong om er iets van te begrijpen. Van het behandeltraject dat ingezet werd, had de arts meteen gezegd dat het niet zou leiden tot genezing. Maar ze ging ervoor. Ze hoorde van een speciale, zeldzame behandeling in het buitenland. Dat zou hoge kosten met zich meebrengen, maar “het was mijn enige hoop”.

      In het gehele artikel is de Naam van God niet genoemd. Uit de woordkeus bleek duidelijk dat het om een niet-christelijk gezin ging en om een niet-christelijke journalist. Wat arm, als je in deze omstandigheden geen Toevlucht hebt. De enige hoop is gevestigd op een specifieke behandeling. We kennen Stefanie niet. Wat zouden we haar graag willen wijzen op een andere hoop. De hoop die onder andere genoemd wordt in Psalm 39. “En nu, wat verwacht ik, o Heere! Mijn hoop, die is op U.”

      Als Stefanie deze God persoonlijk zou kennen, betekent dat dan dat de Heere Stefanie zou gaan genezen? Dat kan Hij wel, als de Almachtige. Maar Hij doet niet alles wat Hij kan. Echter zou Hij haar dan als Zijn kind wel gaan wijzen op een hoop die verder gaat dan dit tijdelijke leven. Op een hoop die verbonden is met zondag 1 van de Heidelberger. Als alles zou moeten ontvallen, zou voor haar alleen de enige Troost overblijven. Hij troost het hart dat schreiend tot Hem vlucht. Hun geeft Hij moed en krachten, die hopend op Hem wachten. Deze hoop is niet wankel, in tegenstelling tot de hoop op genezing door een specifieke behandeling.

      De Bijbelse hoop is gegrond, verdiend door Christus. Ook al zouden behandelingen niet tot genezing leiden, dan is er een perspectief dat verder reikt dan dit aardse leven. Hoop doet leven, dat is dan in de diepste zin van het woord werkelijkheid geworden.

      L. Huisman