Dat wat je niet voor mogelijk houdt, gebeurt.
Ernstig ziek, behandeld en nabij de dood.
Uit eigen ervaring aan ’t begin van het nieuwe jaar.
Alles wordt gedaan om je in het leven te houden.
Je hebt afscheid genomen van je geliefden.
Dan is er onverwachts een omkeer.
Je overleeft en keert terug tot het leven.
Verwondering, dankbaar gevoel wat je doorstroomt.
Je kan het niet verklaren en toch is het waar.
Bewijzen waarom en ’t hoe ontbreken.
Verantwoord de middelen waargenomen.
Wat de plicht was om te doen is gedaan.
Verwondering, ’t is worden als een kind.
Durven doorleven én beleven wat jij ervaart.
Verbinding tussen hart en ziel, niet je hoofd.
Een nieuw jaar zijn wij binnen gegaan.
In de jaartelling en/of in wedergeboorte?
Jezus wist wat verwondering is.
Hij verwonderde Zich over geloof én ongeloof.
Stelde een kind in het midden tot voorbeeld.
De verwondering van Maria werd met Kerst overdacht.
Overkomen werd zij door de Heilige Geest.
Blij verrukt riep zij uit: Hoe zal dat wezen?
Dat ik Gods kind ontvang, mijn Zaligmaker omarm.
Simeon getuigde: een Licht, zo groot, zo schoon.
Mij geschiedde naar Uw Woord.
Hét Kind wat Eva is beloofd, zij zag naar Hem uit.
Wat het ongeloof ontkent, omhelst het geloof.
Dan wordt leven als uit de dood gerezen.
Het nieuwe levensjaar is aangebroken.
Ben jij verbaasd, verrukt?
Over Gods goedheid, genade in ’t leven.
Dit leven dat Hij schenkt uit liefde zonder peil.
Verrast, dankbaar en ontroerd?
Leven wij in verwondering!

Henk-Jan Koetsier

Geschreven als voorzitter bestuur Winstuitverlies aan begin van dit nieuw jaar

Op de Contactdag Najaar 2025, zaterdag 15 november 2025 in Bethlehemkerk in Woerden, hield ds. D.C. de Pater uit Woudenberg zijn lezing met als thema ‘Het leven van het gezin’ met als uitgangspunt Psalm 23.

Onlangs luisterde ik naar een gesprek ‘over leven’.
Degene werd bevraagd over een ingrijpend verlies.
De gevolgen daarvan bepaalden het leven van wat volgde.
Geen dag gaat voorbij waarin het verlies, zichtbaar of onzichtbaar, voelbaar is.
Ook was het voelbaar in hun gesprek waarnaar ik luisterde.
Dat wat je verloor en je leven bepaalde tot het moment van verlies.
De leegte die het verlies achterlaat.
Het gat wat er door in je leven is geslagen.
Wat rest is voor je gevoel de toekomst als een zwart gat.
Voor zover jij kunt waarnemen, is er voor jou geen toekomst meer.
Bestaat je leven vanaf dan uit rouwen om het verlies van dat wat je zo lief had.
Voor de buitenwacht, degenen om je heen, houd je de schijn op.
Je leeft verder zonder echt (mee) te beleven wat er om je heen gebeurt.
De momenten dat je opleeft, worden overspoeld met negatieve gevoelens.
Emoties die de gedachte oproept dat het niet en nooit meer wordt zoals het was.
En dan wordt je de vraag gesteld: wat maakt jouw leven (nog) de moeite waard?
Die vraag bleef bij mij hangen… hoe is dat voor mij?
In mijn kracht gebroken als man, vader, opa, arbeid, gemeentelid, enz.?
Wat maakt mijn leven de moeite waard?
Zeker, de vele liefdesbetuigingen van mijn geliefden maken het de moeite waard.
En de waardering voor wat je als vrijwilliger betekent.
Maar… wat maakt voor mij – van binnenuit – het leven (nog) de moeite waard?

Het viel mij niet mee daar direct een zuiver antwoord voor mijzelf op te geven.
Ik ben opgegroeid om te leren om te kunnen werken en zoveel mogelijk inkomen voor ons
gezin te verwerven om in ons onderhoud te kunnen voorzien.
Natuurlijk met daaraan toegevoegd dat alles aan de zegen van de Heere is gelegen.
Met persoonlijk de begeerte om, voor mijzelf en gezin, eerst het koninkrijk van God te zoeken.
Maar toch, als dan je de kracht wordt ontnomen om te kunnen te voorzien in inkomen en…
En uit ’t geloof kan belijden: ik heb alles verloren, maar Jezus verkoren, wiens eigen ik ben!
Hoe ervaar ik dat in de praktijk van elke dag? Met welke moed treed ik day-to-day voorwaarts?
Nu ik daarop terugkijk zeg ik eerlijk: ik heb veel overleefd in plaats door(ge)leefd.

Afgelopen tijd tijd las en hoorde ik over de vader in de gelijkenis van de jongste en de oudste zoon.
Beiden waren zijn kinderen, de oudste bleef thuis en de jongste kwam thuis bij vader.
De vraag die Jezus ons hiermee stelt: hoe toon ik met mijn leven het beeld van Zijn en mijn Vader?
Hoe begeer en zie ik met Hem uit dat kinderen bij Vader thuiskomen?
Hoe (ge)lijk ik op Jezus in het ontvangen in Zijn naam van allen die tot mij of op mijn pad komen?
Toon ik in mijn leven het (voor)beeld, al is het onvolkomen, van Jezus op aarde?
Gemakkelijk? Als ik het van mij zelf verwacht onmogelijk. Ben ik eigengerechtig aan ’t werk.
Het is niet degene die loopt, noch degene die werkt, maar Gods ontferming.
Gelukkig! Dan kan het juist of zelfs beter in het gebroken zijn in mijn kracht.
Want Zijn kracht wordt in zwakheid volbracht.
Winst uit verlies is: op mijn balans wordt alle credit debet.
Christus Zijn verzoenend sterven is mijn credit, Hij de Winst in mijn verlies.
Niet waar ik voor leef, maar waarvan ik leef, is enkel genade.
Dat maakt mijn leven de moeite (nog) meer dan waard.

“Die mij nu verblijd in mijn lijden voor u, en vervul in mijn vlees de overblijfselen van de verdrukkingen van Christus voor Zijn lichaam, hetwelk is de gemeente.” – Kolossenzen 1 vers 24

Henk-Jan Koetsier

Waarover zullen mijn gedachten gaan? Welke gesprekken zal ik hebben? Als ik straks op mijn sterfbed lig, kan ik dan terugzien op een leven van waarde? Tenminste wanneer ik een ziekbed krijg. Niet door een ongeval omkom of in een oorlog sneuvel.

Wat doen we allemaal niet om rust te vinden. Voldoende bezit verwerven om het ons zo aangenaam mogelijk te maken. Om de vrije tijd die het ons geeft te besteden, te vergapen op social media aan wat anderen nog meer hebben en doen. Wie streeft niet naar een leven lang zorgeloos bestaan? Maar de dood, de ziekte die daaraan voorafgaat, is on-verbidde(n)-lijk! Hoewel, soms laat God zich verbidden en krijgen wij nog tijd aan ons leven toegevoegd. Enkel om te besteden tot Zijn eer!

Sinds enkele jaren wonen wij vlakbij het ziekenhuis. Kwam ik eerder daar alleen bij controles of bezoek, nu loop ik er vrijwel dagelijks langs en doe ik daar werk als vrijwilliger. Na mijn ziekte en behandelingen beleef ik wat ik zie “vanuit het zieken(huis)bed”. Kijk ik door de ogen van een patiënt. Termen in het beleidsplan van het ziekenhuis hebben voor mij een andere dimensie. De cliënt die op de ‘patiëntenreis’ door het ziekenhuis de juiste ‘patiëntenzorg’ moet geboden worden met een zo efficiënt mogelijke ‘patiëntenlogistiek’. Welkom in de wereld van de zorg, alleen beleef ik als patiënt de reis echt anders.

Wat zie ik in de spiegel van de ziel, de ogen van de patiënten en bezoekers? Lopend door de gangen, zittend in de wachtkamers of op m’n werkplek als vrijwilliger Patiëntenvoorlichting achter balie. Stil verdriet, het over je heen laten gaan of boosheid? Ook komen er langs die nog niet weten dat ook hun leven kwetsbaar is. Zij lopen fier overeind, met een zekere pas en gaan vol zelfvertrouwen verder. Ieder mens gaat naar zijn of haar eeuwig huis. Op reis van geboorte naar sterfdag. Geen eindpunt, maar een eeuwig vervolg. De vraag blijft, die ieder aan het eind van zijn leven (van)zelf zal stellen, gelovig of ongelovig: Is mijn leven de moeite waard (geweest)?

De waarde die wij aan iets hangen, is wat het ons gekost heeft. Heb je veel geïnvesteerd, kwam het je allemaal niet aanwaaien en ben je getekend door verlies, dan is de betekenis van het leven veel waard. Profiteurs hebben het eerder over een kwestie van geluk hebben in het leven. Ieder zal de vraag voor zichzelf moeten beantwoorden: Is mijn leven de moeite waard?

Heb je in het leven veel of alles wat je lief was verloren, dan mis je het aanzien in deze wereld. Dat is moeilijk, veelal een dagelijkse worsteling om het van betekenis en waarde te zijn te beleven. Toch waren er ooit ouders of een ouder die waarde kregen door ons leven. Die ons aanmoedigden om voor hun aangezicht te leven, waarin zij zich verblijdden. Trouwden we en kregen we kinderen dan is óns leven het waardoor zij hun leven ontvingen en konden opgroeien. Zo zijn we altijd van waarde, ongeacht wat we in dit leven maatschappelijk presteren. Wie heeft het met de dood voor ogen op zijn sterfbed nog over de behaalde successen in dit leven?

Is mijn leven de moeite waard? Dat oordeel komt de Koning, Jezus Christus, toe die ons zal antwoorden: voor zoveel u dit, uit geloof in Mij en in liefde, één van de minste (geringste broeders) wel of juist niet gedaan hebt, zo hebt u het Mij wel of ook niet gedaan! Dan zullen we gaan in de eeuwige pijn óf in het eeuwige leven – Mattheüs 25.

Henk-Jan Koetsier

Hoe leef je zorgeloos? Kan je zorgeloos leven als je getroffen bent door kanker? Kan je zorgeloos zijn als je je kind, je ouder, je echtgenoot of andere geliefde verloren hebt door kanker? Misschien wonderlijk hersteld of getroost, maar hoe kan je daarna nog zorgeloos leven?

Hij wist het zeker, “ik heb het zelf uit Gods mond gehoord, het sterven is mij gewin”. De zware behandelingen voor kanker liggen achter hem. Nabij de dood geweest. En nu hersteld van kanker met de gevolgen van de behandelingen verder leven. De Winst van het sterven, om dan de Heere zonder zonde groot te maken, was hij nabij geweest. Maar nu… hoe is het leven mij Christus? Hoe kan je uit dé Winst van de ondervinding het eigendom van Christus te zijn, zorgeloos verder leven? Dat werd zijn verlangen.

De grootste zorg van ons leven zonder God is hoe wij onszelf in leven houden.  Huid voor huid, en al wat iemand heeft, zal iemand voor zijn leven geven. Dat wist de satan God voor te houden toen het ging om Job zijn verliezen. Onze eigen persoon of welvaart moet niet in gevaar komen. Ook al zijn we belijdende leden van een kerkelijke gemeente en leven we vroom en godsdienstig.

Ze lag een keer naast mij op de dagbehandeling. Beiden waren we leden van dezelfde kerkelijke gemeente. Samen met haar man had ze al plannen mocht ze herstellen. Een lijstje, een bucket list,  met reizen naar voor hen de mooiste plekken op deze aarde. Zij is hersteld en het is haar gelukt de reizen samen met haar man te maken. Niet veel later werd ze opnieuw, nu ongeneeslijk ziek. Toen ik haar sprak was ze de wanhoop nabij. Veel goede boekjes ontving en las ze. Het Koninkrijk van God kon ze voor haar zelf niet vinden. Voor een slordig zorgeloos leven houdt God ons zelf verantwoordelijk.

Wees niet bezorgd voor je leven, wat je eten en wat je drinken zult, of voor je lichaam, waarmee we ons kleden zullen. Is de ziel niet meer dan het voedsel, en het lichaam dan de kleding (Matth6v33). Vreest veel meer Hem Die beide ziel en lichaam kan verderven in de hel (Matth10v28). Jezus wijst ons op onze eerste zorg: zoek eerst het Koninkrijk van God.

Aan het eind van de laatste chemokuur lag ik ‘op isolatie’ in het ziekenhuis. De isolatie was er net af, ik mocht de kamer weer verlaten. Vanwege lichaamszwakte werd ik door m’n vrouw in de rolstoel naar hem toegereden, waar hij lag op een ziekenhuiskamer voor twee patiënten. Door de rolstoel kon ik niet langs de eerste patiënt z’n bed. Zittend sprak ik over het bed van deze patiënt met hem. We waren aan de chemokuren samen begonnen. Onze eerste ontmoeting was in de wachtkamer van de dagbehandeling. We waren verwonderd dat we ongedacht ons in het geloof in Christus verbonden wisten. Ik ging nu naar huis om te herstellen, hij lag hier stervend. Het blij vooruitzicht straalde van zijn gezicht. Hij zag uit om ontwaakt Gods lof in Zijn koninkrijk te gaan ontvouwen.

Wees niet bezorgd over uw leven (Matth6v25). Jezus zegt niet dat degene die zich nergens over bekommert gezegend wordt, zo’n mens is een dwaas. In gemeenschap leven met Hem en Zijn Koninkrijk de allesbeheersende positie geven in ons leven. Want in onenigheid leven met God is dé zonde die we bedrijven kunnen. Is in onenigheid leven met God voor jou geen zorg? Dan ben je slordig zorgeloos. Wie in Christus Jezus elk uur, elk ogenblik, leeft in eenheid met God mag weten zorgvuldig zorgeloos te zijn. Al het andere komt op de tweede plaats. De zorg van mijn tijdelijk leven, in vreugde en verdriet, zal mij Gods zorg wezen. Al geeft mij die zekerheid, dat alles in Zijn hand ligt, voor mij een leven in onzekerheid wat mij in dit leven overkomt. Ontheemd op deze aarde leven als een vreemdeling op reis naar Huis, naar het Koninkrijk van mijn God. Het leven is mij dan Christus, en het sterven is mij gewin (Filipp1v21). Dan heb ik een zorgvuldig zorgeloos leven!

Henk-Jan Koetsier

Verlies is niets voor winners
Het doet wat met je zijn
Al is het schijn in wat je ziet
De pijn van verlies wil niemand niet

Wat als het onvermijdelijk is
Het zien van de realiteit
De vlucht ontnomen
Het gevecht verloren
De blik naar binnen gaat

Kijk komt op wat over is
Illusie blijkt wat was
Wat is de mens
Wie ik dan ben
Niets meer dan wat as

Blik daar vandaan
Richt mij omhoog
Het is een lichtkier
Of een ster
Mis vrede met Wie hoger
Het leven kort
Gaat snel voorbij
Hoe vervuld is ‘t leven dan voor mij?

Zoek aan mijn plicht
Het Woord dat sticht
In eigen kracht voldoen
Om nu opnieuw
Op aarde is het niet meer

Schreeuw naar omhoog
Zie mij toch aan
De Ster is opgegaan
In wat verlies
Alles mij ontnomen
‘t Is niets wat ik bezat
Het was gegeven

Neem toch mijn schuld
In Hem vervuld
Van oneer weg
Herstel mij naar Uw beeld
Verloren eens
Door vad’ren lang tevoren

Maak nieuw begin
Door Hem die ging
Aan ’t kruis eens stierf
’t Verlies van Hem
Verworven WINST
Herrijs ik uit het stof

Zo krijg ik toch
O wat eeuwig lof
Door Hem die gaf WINST uit verlies
Voor mij althans
Tot in all’ eeuwigheid

Henk-Jan Koetsier,
April 2017