Erkenning, meer dan begrip

Pijn hebben, verdriet voelen: het maakt je onzeker. Hoe kan je dan snakken naar een blijk van meeleven. Geen mogelijke verklaring of oplossing om eruit te komen, maar erkenning voor hoe jij het beleeft.

De knobbel in mijn lies was duidelijk voelbaar. Tenminste, als je wist hoe je moest voelen. En dat wist ik, m’n internist (nog) niet. Zoals hij het dan ook beoordeelde, was het niet iets bijzonders. Het was niet opnieuw kanker. De pijn die ik had, met als gevolg onzekerheid, kon hij echter maar even wegnemen. Een paar uur na het bezoek aan hem was mijn overtuiging er weer. De knobbel, de pijn die het gaf, was wel ernstig. Een klein halfjaar later moest mijn internist, op grond van vervolg onderzoek na mijn aandringen, erkennen: opnieuw heb je kanker.

Aanhoudende ernstige vermoeidheid na de behandelingen voor kanker brak mijn kracht. Rusten, fysiotherapie of wat dan ook gaf geen verbetering van mijn conditie. Goed bedoelde adviezen, ook van professionals, maakten mij mismoedig. Zelf begreep ik het ook niet. Ik vond het moeilijk te erkennen dat het niet lukte. Bedrijfsartsen, internisten en leidinggevenden, niemand kon mij erkenning geven. Feitelijk was het alleen aan de gevolgen meetbaar, maar bleef de oorzaak onduidelijk. Uiteindelijk kostte het mij meerdere keren mijn baan. Juist bij ‘christelijke’ werkgevers vond ik geen barmhartigheid en/of erkenning van het gebroken zijn in mijn kracht. De uiteindelijke genoegdoening in vorm krijgen van ‘financieel waar je recht op hebt’ gaf geen voldoening. Hoe anders bij mijn eerste ‘onchristelijke’ werkgever, daar waar ik werkte toen ik 1e keer kanker kreeg. Zij namen mij opnieuw in dienst terwijl zij wisten, wisten dat ik ‘gebroken in mijn kracht was gebleven’.

Erkenning is meer dan erkent worden in jouw eigen vermoeden of gelijk. Erkend worden in wie je bent (geworden) en de weg die jij hebt afgelegd in lijden of meelijden in overlijden van je geliefde. Erkenning geven is erkenning ontvangen. Zonder oordeel in dialoog gaan, erkenning geven in waar de ander staat en woorden geven aan iemands lijden. Omdat jij hem of haar in het leven verstaat.

Hoe kon Jezus de ander erkenning geven in wat de ander van harte bezig hield. ‘Meester, waar woont u?’ vroegen de eerste discipelen. ‘Kom en zie’, antwoordde Jezus. Jezus zat ook aan de maaltijd in het tolhuis van Levi, en ook vele tollenaren en zondaren. Gemeenschap met en erkenning van de mens in zijn nood. ‘Geef Mij te drinken’, vroeg Jezus de samaritaanse vrouw bij de waterput. Gemeenschap, hoewel Hij een Jood was, in de erkenning dat zij Hem water kan geven. Daarop ontving zij zoveel meer van Jezus: levend water en de Geest die van Hem uitgaat.

Erkennen van elkaar door in dialoog te gaan. Niet door te delen wat wij menen (Ik en het – Martin Buber), maar in de relatie te staan (Ik en Gij). Hoe groot het lijden ook is en blijft. Dan alleen ontmoeten wij elkaar, echt!

Henk-Jan Koetsier

2 reacties op "Erkenning, meer dan begrip":

Ria ten Brinke op 29 mei 2021 at 12:17

Met herkenning en erkenning gelezen.
Ook het onbegrip voor altijd moe zijn.
( ook als je er meer dingen bij hebt)
Zo is het bovenstaand geschreven stukje!
Zo waar!
Het is 10 jaar geleden.
10 jaar mag ik “kankervrij”zijn.
Daar ben ik heel dankbaar voor.
Maar nog meer, veel geleerd daardoor.
Praten is goed luisteren nog beter.
Ben niet meer die ik was.
Maar Mijn Genade is u genoeg.
Dat is goed.
Het allerbeste.
Heel veel sterkte iedereen die er mee te maken heeft ,maar ook de vereniging Gods onmisbare Zegen van harte toegewenst.
Ria ten Brinke Geurtsen.

Lenie Klop-de Pater op 29 mei 2021 at 21:06

Wat een mooi stukje! Ook zo herkenbaar na 1 jaar weduwe te zijn. Wat mis ik vaak (maar niet altijd!) die erkenning, dat echte ‘zien van wie ik nu ben’ met alle gemis en verdriet en zorg.
Maar omdat ik dit ervaar, krijg ik wel gelegenheid om het om te draaien en om mij heen alert te zijn naar personen die die erkenning ook zo nodig hebben. En af en toe mag je dan wel eens een mooie ontmoeting hebben, een goed gesprek, een vinden van elkaar.
Het uitnemendste van dit leven is moeite en verdriet. Maar Hij aanschouwt het, opdat wij het in Zijn handen geven.
Hartelijke groet aan allen die dit lezen,
Lenie Klop-de Pater

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *